FANDOM


Stalker (ros. Сталкер) to radziecki film filozoficzno-obyczajowy opierający się na książce "Piknik na skraju drogi".

HistoriaEdytuj

Film był tworzony przez ponad 3 lata, z powodu wielu problemów, które wystąpiły podczas produkcji. Początkowo jego reżyserem miał być kolega Andrieja Tarkowskiego, Giorgi Kałatozow, ale z powodu problemów z prawami autorskimi zrezygnował. Produkcją filmu zajął się wtedy, wspomiany Tarkowski przy pomocy wytwórni Mosfilm. Film był w sumie kręcony 3 razy przez kilku różnych scenarzystów i artystów produkcyjnych. Wraz z rozwojem zmieniał się scenariusz i wygląd filmu, aż w końcu pozostał taki jaki jest nam znany. 9 sierpnia 1977 roku całe, kilka tysięcy materiałów filmowych zostało utraconych. Powód tej sytuacji nie jest znany. Produkcja zadebiutowała w 1979 roku. W 1980 roku film otrzymał nagrodę XXXIII Jury Ekumenicznego w Cannes.

PleneryEdytuj

Film był kręcony w okolicy Talinna, stolicy Estonii. Dom Stalkera został nakręcony w Leningradzie (ob. Petersburg). Ostatnie sceny, pokazujące zindustralizowany krajobraz zostały nakręcone na autostradzie Zagorodnoje w Moskwie. Początkowo planowano, aby nakręcić produkcję w okolicy Isfara, miasta w Tadżykistanie, ale krótko po tej decyzji przez miasto przeszło poważne trzęsienie ziemi, co zaskutkowało dużymi zniszczenami jego samego oraz okolicy.

FabułaEdytuj

Akcja rozgrywa się w fikcyjnym świecie. Około dwudziestu lat przed rozpoczęciem filmu w tym miejscu zarejestrowano meteoryt. W miejscu jego upadku zaczęły się pojawiać anomalne zjawiska i zaczęli znikać ludzie. Miejsce to otrzymało nazwę "Strefa" i zostało otoczone kordonami wojskowymi i drutem kolczastym. Pojawiły się też pogłoski o rzekomym tajemniczym pokoju, w którym miały spełniać się najszczersze i najbardziej upragnione pragnienia. 

Bohaterem filmu jest człowiek, niedawno zwolniony z więzienia, uwięziony za tzw. stalking. Żyje on w biedzie razem ze swoją córką i żoną. Zarabia on na życie organizując nielegalne wyprawy do Strefy, którym stanowczo przeciwstawia się jego żona. W następnej wyprawie zostaje zatrudniony przez Profesora Pisarza. Ich celem jest odnalezienie, wcześniej wspomnianego pokoju. Celem Profesora jest zrozumienie Strefy, a Pisarza wyjście z kryzysu artystycznego. 

Podróż bohaterów jest bardzo długa i niebezpieczna. Po przejściu wszystkich anomalii Strefy udaje im się dotrzeć do pokoju. Chwilę przed wypowiedzeniem życzenia przez Pisarza, bohaterowie odkrywają prawdziwy cel Profesora. Niósł on ze sobą 20-kilową bombę atomową, w celu wysadzenia pokoju. Miało to na celu ocalić ludzkość przed niebezpieczeństwami podświadomych, zabójczych pragnień ludzi. Po przekonywaniach Stalkera, Profesor rezygnuje z wyrzucenia bomby, a wszyscy bohaterowie wychodzą z Pokoju bez wypowiedzenia życzeń. Zrozumieli oni, że mają wszystko czego potrzebują w życiu.

ObsadaEdytuj

  • Stalker - Aleksandr Kajdanowski
  • Profesor - Nikołaj Grińko
  • Pisarz - Anatolij Sołonicyn
  • Żona Stalkera - Alisa Friejndlich
  • Marta, córka Stalkera - Natasza Abramowa
  • Znajoma Pisarza - Faime Jurno
  • Motocyklista - R. Rendi

Ciekawostki CiekawostkiEdytuj

  • Roboczy tytuł filmu to "Maszyna pożądania".
  • W 2008 roku zaproponowano, aby jeden z odcinków drogi w dzielnicy Rotterman w Talinnie został nazwany Stalker Lane (est. Stalkeri käik), gdyż to tam nagrano wiele scen filmu.
  • W 1976 roku film otrzymał nagrodę od Państwowego Komitetu Kinematografii ZSRR za samo rozpoczęcie zdjęć.
  • Z powodu konfliktu głownego operatora George'a Rerberga z Andriejem Tarkowskim, nie został on umieszczony w napisach końcowych.
  • W jednym z miejsc gdzie kręcono film (placówka ONZ w Talinnie) postawiono tablicę pamiątkową w językach angielskim i estońskim.
  • "Stalker" był ostatnim filmem Tarkowskiego w ZSRR, następne produkcje realizował za granicą.
  • Wyprodukowanie filmu kosztowało ponad milion rubli.
  • W rzeczywistości film bardzo różni się od książki, a nawiązania ograniczają się do motywu strefy zamkniętej i praw autorskich do słowa "stalker".

Galeria GaleriaEdytuj

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.